Zygmunt

To imię pochodzi z języka germańskiego i oznacza - obrona przez zwycięstwo. Mężczyzna o tym imieniu jest niestałego charakteru, nie potrafi dotrzymywać słowa, nie umie wypełnić tego, czego się sam podjął. Musi być ciągle prowadzony przez doświadczonych ludzi. Przy swojej nijakości osobowości dochodzi jednak do dużych sukcesów, czasem nawet zajmuje wysokie stanowisko społeczne lub państwowe. W zasadzie ludziom ani pomaga, ani szkodzi, toteż wolą mieć taką obojętną jednostkę niż jakiegoś anarchistę. W sprawach rodzinnych Zygmunt nie ma wiele do powiedzenia - domem, rodziną rządzi żona. On dba o majątek, stara się o wychowanie dzieci, kocha żonę. Jest jej wiernym przyjacielem aż do grobowej deski. Nie ma wielkich idei, ale tradycji jest wierny.

Jan

Imię, które przywędrowało z ziemi izraelskiej, a po hebrajsku brzmiało Johohanan, co znaczy: Jahwe jest łaskaw. Tak łatwo ukochany i porzucony w piosence, z pociągiem do wierzchowca, do szabli w prawej ręce, zaledwie małym chłopcem do kolan matki się tuli, a już wygnany, stęskniony albo zabity od kuli. Nie lubi lekkich żartów, zaraz ma łzy pod powieką, chętnie zajeżdża w gościnę, a żegnać mu się nie lekko. Nie kłamie, nieraz nie pali, a już przenigdy nie pije. Rzadko pomyślnie się żeni, a gdy się tak zdarzy przypadkiem, to bywa naprawdę szczęśliwy dopiero, gdy jest już dziadkiem. Jest przede wszystkim wierny sobie i swoim zasadom. Zwykle ma głębokie zainteresowania i skłonności do poezji i magicznego myślenia. Często też w duszach Janów kryje się duży potencjał artystyczny i twórczy. Jan czuje się związany ze swoją rodziną, kręgiem przyjaciół, rodzinną okolicą - chociaż w żadnym razie nie jest zwierzęciem stadnym. Przeciwnie, jest dość odporny na wpływy innych ludzi, na nowinki i wszelkie mody.